Ruud is begin 80 en heeft Alzheimer. Hij en zijn vrouw sportten jarenlang samen, twee keer per week. Een gewoonte, een ritueel, een moment van kracht en plezier. Maar het werd te zwaar. Voor haar. En voor hem alleen voelde het anders. Onzeker... alsof alles te snel ging. En dus stopte hij.
Tot hij hoorde dat een oude bekende ook nog steeds sport bij dezelfde club. Ze spreken af om samen te gaan. Niet om alles samen te doen – maar om samen te zijn.
Nu traint Ruud weer. Op zijn eigen tempo, met zijn eigen routine. Maar met een vertrouwd gezicht in de buurt. Iemand die even knikt, even helpt als dat nodig is. En dát maakt het verschil.
Hij voelt zich weer zekerder. Meer zichzelf. En zijn vrouw? Die weet: hij is in goede handen, én hij blijft in beweging; letterlijk en figuurlijk. Alzheimer verandert je ritme, maar niet de waarde van vertrouwde gewoontes. Soms is een beetje nabijheid al genoeg.