Peter is 60. Altijd scherp, altijd in beweging. Tot de momenten kwamen dat hij dingen vergat en afspraken door elkaar haalde. Een onderzoek volgde. De uitslag: milde cognitieve stoornissen. De oorzaak? Alzheimer. Vastgesteld via hersenvochtonderzoek.
Het was even slikken... Maar Peter laat zich niet zomaar stoppen. Zijn werkgever paste zijn werk aan. Geen dubbeltaken meer, wél vijf dagen per week op kantoor. Ze willen hem erbij houden, zolang het gaat. En het gaat; op zijn manier.
Thuis deelt hij het leven met zijn vrouw. Samen trekken ze er vaak op uit. Een museumbezoek, een middagje strand, gewoon even weg. Lucht en licht doen goed.
En dan is er de racefiets. Met zijn vrienden rijdt hij nog wekelijks. Wind in zijn gezicht, benen op kracht, hoofd even leeg. “Op de fiets voel ik me weer helemaal Peter,” zegt hij.
Alzheimer komt. Dat weet hij. Maar vandaag telt. En vandaag fietst hij verder met vertrouwen, én met steun.
Een diagnose verandert veel, maar niet wie je bent.